Големата побарувачка и високата цена лешникот го прават многу исплатлив за одгледување.
Во споредба со другите видови овошје, при поволни услови и со скромни инвестиции, лешниците даваат одлични приноси.
Одгледувањето лешници има многу предности, како што е едноставното производство, потребните услови за одгледување се многу скромни, растенијата не ги напаѓаат многу болести, а повеќето производствени операции можат да се механизираат.
Лешникот успева на неутрална до кисела почва, со наклон до 8%.
Важно е почвата да има добра дренажа и релативно пониско ниво на хранливи материи (содржина на хумус над 3%), бидејќи премногу хранливи материи предизвикуваат дрвото да произведува повеќе листови, а помалку цветови, што автоматски го намалува приносот.
Леската е хелиофит, што значи дека сака многу светлината.
Во нашата земја, тоа не е ограничувачки фактор, потребно е само да се направи оптимална густина на редовите.
Во засенчени услови, леската ќе цвета на периферијата на крошната, така што приносот ќе биде помал, затоа е подобро да се одгледува на сончеви површини.
Задолжително е да се засадат опрашувачи покрај главната сорта на лешникот.
Опрашувачите не треба да бидат подалеку од 45 метри, и треба да бидат засадени во насока во која дува ветер за да носат полен во вистинската насока за опрашување на главната сорта. Опрашувачите мора да бидат целосно компатибилни со главните сорти и да имаат исто време на цветање.
Садењето се врши во редови, на триаголник. Растојанијата се прават на 5 × 4 или 5 × 5 m, но денес поради механизацијата на производството се препорачува да се направат растојанија од 6 × 4 – 6 × 5 m. Побрзо враќање на инвестицијата може да се добие со засадување 5 × 3, но кога насадот ќе дојде во 12-14 година, препорачливо е да се отстрани секоја друга садница за да се овозможи преостанатите растенија да се развиваат подобро. Во зависност од изборот, распоредот и густината, на еден хектар можат да се засадат до 500 стебла.
Лешниците лесно можат да се заштитат со релативно мал број прскања.
Пред вегетацијата, превентивно прскање против монилија и ботритис, на почетокот на мај против грини, а на крајот на мај против Balaninus – Curculio nucum.
Во јуни и јули се врши прскање против грини и лисна вошка, а наесен, сино прскање со препарати базирани на бакар, кога паѓаат над 75% од лисјата, со цел да се контролираат предизвикувачите на болести кои презимуваат.
Најголемиот недостаток на ова производство е бавното враќање на капиталот. Дури по 4 години леската станува комерцијално продуктивна, а најголем принос даваат насади стари 10-15 години. Сепак, периодот на експлоатација на лешници е долг, повеќе од 50-60 години. Приносот на лешници во полн род по дрво е 8-12 кг, а половина отпаѓа на лушпата. Во зависност од различни фактори, може да се произведат 2,5-3,5 тони лешници по хектар.
