Во периодот од никнување до вадење на компирите, се изведуваат поголем број агротехнички мерки, од кои најважни се култивирање, окопување, загрнување, наводнување и прихрана.
Култивирањето на земјиштето се извршува од моментот кога ќе се покажат редовите, односно ќе никне растението. Оваа мерка има за цел разбивање на стврднатата земја,односно растресување на површинскито слој на земјиштето и уништување на изникнатите корови.
Окопувањето обично се изведува на помали површини бидејќи бара повеќе човечки труд. Окопувањето се изведува непосредно околу растението. Има извонредно значење бидејќи се растура слојот на земја околу самото растение, а тоа влијае врз водено- воздушниот режим.
Загрнувањето се врши кога растенијата ќе достигнат височина околу 20 см. Со загрнувањето се формира гребен, односно издигната бразда. Ако е потребно второ загрнување тоа се изведува пред цветањето. Во него се развиваат компирите. Најголемата ширина изнесува 15-18 см, а висината околу 20 см. Компирите се наоѓаат над дното на браздите.
Најголеми потреби за вода компирот ги има во време на никнување, како и за време на цветање и формирање на плодот и растењето. Голем пад на приносот се случува кога ќе пресуши земјиштето а потоа се наводнува со поголема количина на вода и доаѓа до проникнување. Норми за наводнување се од 30-40 мм.
Прихраната се извршува во два наврати и тоа за време на првото култивирање, а другото за време на загрнувањето. Обично се врши со KAN во количина од 200-250 kg/ha.
