Селото Долна Локошница, на само десет километри од Лесковац, е единственото место во Србија каде што расте посебно зачинето растение, кое мештаните едноставно го нарекуваат – нижача. Се користи за правење мелена и толчна пиперка, како зачин за јадења. Селските пиперки се користат и за правење ајвар, еден од најпопуларните во Србија.
Семките од пиперка обично се садат во март, брзо растат во текот на летото, а потоа се берат секоја есен околу октомври.
Вредните луѓе од 280 домаќинства ја одгледуваат оваа автохтона пиперка на отворен простор, во лути и слатки сорти, а ја берат и сушат во првите денови од есента, кога целото село буквално поцрвенува, бидејќи пиперката се наредува во низи со игла и конец и се суши 20 до 30 дена на ѕидовите од куќи, амбари, огради, огради…
Глетката со сите нијанси на црвена боја речиси ви го одзема здивот. Црвено село, како што го нарекуваат и Долна Локошница самите мештани, познато по својот исклучително пријателски и гостопримлив став, потоа станува „мета“ за љубопитните, всушност, тие дури би можеле да ве поканат и дома на чаша ракија.
По сушењето на отворено, пиперката „зрее“ во практични сушари и се меле на помали и поголеми сорти, или се продава во снопчиња и низи на пазарите за полнење посни пиперки.
По бербата, на 21 октомври, селото е домаќин на фестивалот „Денови на пиперката“ каде што селаните и посетителите од целиот регион се здружуваат за да ја прослават својата локална пиперка.
Најважниот дел од фестивалот се бројните натпревари на локалните производители на пиперки, како што се лупење и печење, а најзначајното е нижење што е можно повеќе пиперки во најкраток можен рок.
Во село со околу 300 домаќинства, речиси и да нема куќа што не е „прекриена“ со пиперка. Мештаните останале верни на традицијата бидејќи веруваат дека автохтоната сорта „козји рог“ најдобро е да се суши на сонце од 30 до 50 дена.Во текот на септември и октомври, одгледувачите на зеленчук во Доња Локошница закачуваат околу 150.000 рачно нанижани венци од црвени пиперки на ѕидовите од куќите и помошните згради.
Годишно се произведуваат околу 250 тони лути пиперки и уште 100 тони цели суви пиперки.
Никој нема прецизни информации за тоа каде, кога и како семките од лутата пиперка биле засадени во Долна Локошница.
Најстарите мештани тврдат дека семките пристигнале некаде од Турција пред два до три века, додека други раскажуваат легенди дека биле донесени дури и од Америка, само 50 години откако Колумбо го открил тој континент.
Лесковачкиот регион е познат по производството на пиперки и ајвар, но само во Долна Локошница успева „нижаца“. Дури и мешаните соседи од Горна Локошница, оддалечени само еден километар, не успеваат да произведат ниту корен од оваа пиперка во своите градини.
Жителите веруваат дека оваа автохтона сорта успева на тоа место поради климатските услови, односно поради ветровите од исток и север, кои се судираат токму таму и создаваат мал вртлог, погоден за одгледување „нижаца“.
