Џимиринките не престануваат да бидат популарна храна со години, а цената во продавниците постепено се изедначува со цената на квалитетните сувомеснати производи. Гастро – познавачите велат дека тие се подобри од чипсот, а некои производители од соседните земји успеале да ја искористат оваа споредба, па денес на полиците во маркетите, џимиринки можат да се најдат во амбалажа со „фенси дизајн“, како да се грицки.
До пред десет или петнаесет години, тоа не беше случај. Тие биле интересни додека се свежи, односно неколку дена по колењето на свињите.
Враќајќи се на традицијата и заборавените мириси и вкусови, повторно се врати и важноста и на домашното производство на џимиринки, а начинот за нивна подготовка во различни краеви е различен – некаде се подебели и месни, а некаде, како на пример во хрватската област Барања, уште поточно во Каранац, се слаби, долги и крцкави. Баш како што ги сака денешниот пазар.
За 5,5 килограми џимиринки потребни се 30 килограми сланина
За да се добијат убави џимиринки, најважно е да се користи сланината од грбот на свињата бидејќи е подебела. Потоа сланината се сече на ленти со должина од 3-4 сантиметри и дебелина околу 2 сантиметри. Владимир Шкробо Бајо, основачот на фестивалот за џимиринки во областа Барања „Čvarak fest“, кој за жал оваа година беше откажан поради епидемијата Ковид-19, за „Агроклуб“ ја раскажал целата постапка за правење на надалеку познатите караначки џимиринки кои задолжително треба да бидат крцкави но не и суви, сочни но не и мрсни. „Кога јадиш џимиринки тоа треба да се џимиринки , не лешници“ шеговито вели Бајо.
За да направите 5 до 5,5 килограми од овој специјалитет, потребни ви се 30 килограми сланина, од свиња со тежина од 150 до 180 кг. Кога станува збор за големината на тенџерето, за споменатата количина на сланина, доволно е она од 50 литри.
Секако важно е да имате оган што треба постојано да дава силен пламен, а за тоа најдобри се меките дрва. Ако користите тврдо дрво, како даб, бука, итн. тогаш дрвата мора да бидат што е можно помали.
Кога се става млеко во џимиринките?
„Прво, во тенџерето се ставаат 3 килограми сало, а кога ќе се загрее, се става исечената сланина. Значи, џимиринките се пржат, не се варат“, предупредува тој и додава дека од почетокот сланината треба постојано да се меша за да се ослободи течноста и да испари. “Прво сланината треба да биде жолтеникаво бела и кога ќе почне да се фаќа кора, се става половина литар млеко. Тогаш сè почнува да врие, па мора силно да се меша и да се зголеми температурата“, ова е вештина што Бајо ја усовршувал повеќе години.
” Откако ќе го ставиме млекото, прво како да се слушна „мљацкање“, а потоа крчкање. Значи, така треба да се остават уште 20 минути за да ја добијат бојата. Мора да се внимава да се стопат што е можно побрзо. Во тенџерето треба да се притискаат со мешалката, за да се ослободи маснотијата и да се добие црвеникава боја “.
Третата фаза следи кога џимиринките ќе започнат да излегуваат на површина. „Тогаш се слуша шушкање и веќе се спремни да се тргнат од оган. При тоа тенџерето никогаш не смее да се стави директно на земја, туку на корпа или на некој картон. Прво се вади маснотијата, а потоа и џимиринките. Сето ова треба да се направи брзо, но многу внимателно затоа што сè е жешко “, советува Шкробо.
Совети и трикови
Потоа се ставаат во преса, но не се притискаат премногу, туку нежно, за да не испукаат. На крајот се распостелуваат на некоја даска или плоча на која има хартија што ќе ги апсорбира вишокот на маснотии и така ќе се оладат.
“Не треба да се посолуваат, бидејќи во спротивно ќе станат меки и гумени. Може да се чуваат во пластичен сад, на ладно место каде што можат да стојат еден месец, иако се јадат многу побрзо“, се смее Бајо, откривајќи уште неколку важни совети и трикови.
-Ножот за сечење на сланината треба да биде остар.
-Сланината мора да биде ладна и цврста.
-Најдобро е да се користите челично тенџере бидејќи емајлот може да биде оштетен , а тоа е опасно.
Извор: Агроклуб
