Клара Алшиќ од Маријанци е заљубена во земјоделството, нејзиното семејство обработува 150 хектари, а покрај земјоделството, одгледуваат и свињи.
ОПГ Алшиќ од Маријанци, кај Доњи Михољац, на сто и педесет хектари сее пченка, соја, сончоглед, пченица, јачмен, тритикале и овес. Дел од родот продаваат на откупувачите, а остатокот се складира во силоси со капацитет од 80 и 12 тони.
Ќерката Клара (28), вљубена во земјоделството и тракторите уште од мала, покрај редовната работа во образовниот центар „Иван Штарк“, секојдневно им помага на родителите во земјоделските работи, обработувајќи 50 хектари.
„Пред 13 години, татко ми Синиша за прв пат ме испрати во силос со трактор од 110 коњски сили и приколка од 8 тони полна со пченица“, ни раскажува Клара.
Иако земјоделството и е страст, Клара одлучила професионално да им помага на другите, па нејзиниот пат ја води до Центарот за работа со деца со пречки во развојот.
„Тоа е посебна и исполнувачка работа која ме мотивира и ме учи на трпение, емпатија и љубов. Но, без оглед на моите обврски, секогаш наоѓам време за ораните ниви, тракторите и нивите кои се дел од мојот идентитет“, додава тој.
И така, секој ден, од училиште до терен, од училница до трактор.
Само Клара одгледува 50 хектари од нејзината семејна фарма.
„На нашата фарма, јас и татко ми се занимаваме со земјоделство, додека сточарството, особено свињарството, е дел од нашата традиција. Мама Јасмина, која ја води фармата, е задолжена за производството на маторици, а секој месец имаме околу сто прасиња. Тато е глава на семејната фарма, а заедно со него, мама секојдневно се грижи за сите работи поврзани со него.
Семејството решило да не користи мерки и поддршка. Бидејќи еден од најголемите предизвици, ни раскажува Клара, кога почнала да им помага на своите родители бил недостатокот на информации за стимулации и мерки за младите земјоделци.
„На почетокот на моето патување во земјоделството имав големи амбиции. Сепак, не бев доволно запознаена со можностите што ни беа достапни, па не ги искористивме. Би сакала да има повеќе образование за младите во земјоделството. Само преку образованието можеме да ги препознаеме можностите што ни помагаат да ги оствариме нашите планови, но и да обезбедиме одржлива иднина за овој сектор“, објаснува таа.
Како што вели Клара, потребно е повеќе образование што ќе им овозможи на младите да учат не само за работата на земјиштето, туку и за економијата, пазарот и модерните технологии, бидејќи овие аспекти се клучни за успешно водење на семејна фарма.
„Младите често се откажуваат од земјоделството затоа што се плашат од нестабилни цени, поскапувања и неизвесност што ја носи овој сектор. Некои имаат земја, но не знаат од каде да почнат, други би сакале да се обидат, но немаат поддршка или чувствуваат дека не можат да се справат со ризиците“, нагласува таа.
„Сите ние сме вклучени во работата на фармата и со труд и посветеност се стремиме да го подобруваме производството секоја година и да се прилагодиме на предизвиците кои постојано се зголемуваат“, вели таа.
Нејзиниот работен ден започнува во 5 часот и 30 минути кога станува и се подготвува да оди во Осиек на работа во Центар. Веднаш по пристигнувањето дома, таа се упатува кон полињата и помага на семејната фарма.
Тие користат многу машини на семејната фарма.
“Кога сезоната е во полн ек, нема запирање – останувам на терен до доцна во ноќта, потоа повторно станувам рано и почнувам одново. Тракторот ми стана како втор дом. Не е лесно, но кога го правиш она што го сакаш, заморот полесно се поднесува”, истакнува Клара.
Она што најмногу ја исполнува е поддршката што ја добива од пријателите и колегите кои ја споделуваат нејзината љубов кон земјоделството.
„Да се биде жена во земјоделството не е секогаш лесно, но секој ден на земја и секој час поминат во трактор ми се непроценливи. Моите пријатели се често таму кога ми треба помош или совет. Споделуваме искуства, се охрабруваме и се разбираме. „Не е секогаш лесно, но со вистинските луѓе се е можно“, објаснува таа.
Денес на фармата нема работа што таа не ја работи. Ора, сеење, жнеење – сето тоа го прави со истата љубов со која работи во Центарот.
„Мојата љубов кон работата и земјата нема граници. Да ми кажеше некој пред 15 години дека секој ден ќе се враќам од работа директно во трактор, веројатно само ќе се насмеев. Но, денес тоа е моето секојдневие“, вели таа.
„Преку мојот пример сакам да им покажам на младите дека земјоделството е повеќе од работа – тоа е начин на живот, полн со предизвици, но и награди“, додава Клара „Ги повикувам да веруваат во себе и да останат на село, бидејќи само така можеме да обезбедиме подобра иднина за нашата заедница.
Истакнува дека постојаниот приход и донел сигурност, но земјоделството е дел од нејзината семејна традиција со која е особено горда.
По работата во образовниот центар Иван Штарк, Клара секој ден оди на полињата.
„Нема поубаво чувство од тоа да ги гледате плодовите на вашиот труд – кога летниот ветер си поигрува со класјата што сте ги посеале или кога за првпат ќе шетате низ поле каде сè расте како што сте планирале“, нагласува таа.
Извор – Агроклуб
