Шопската салата е една од нашите традиционални, домашни салати, карактеристична за нашето поднебје. Потекнува од Шопскиот регион, односно Источна Македонија и Западна Бугарија. Овој регион е познат по одгледувањето на раноградинарскиот зеленчук и правењето вкусно сирење. Тоа се и компонентите на шопската салата.
Шопската салата се подготвува од домати, краставици, пиперка, кромид и малку сирење, сол и масло.
Каде најчесто грешиме?
Грешката се случува кога ќе претераме со сирењето, маслото и солта.
Сирењето е богато со заситени маснотии и драстично ја зголемува калоричната вредност и е богато со сол. Тоа треба да се користи како еден вид зачин и на тој начин да се избегне потребата од дополнителна сол, која исто така може да биде доста штетна. Секако, сирењето има и некои корисни компоненти, но во целина тоа не е добра храна во поголеми количини.
Кога станува збор за маслото, тоа е најконцентрираниот извор на енергија. Во само 10 ml масло има концентрирана енергија од масти од дури 85kcal. Дополнително, рафинираните масла немаат никакви микронутриенти, а можат да бидат со оштетени масни киселини кои се штетни по здравјето. Затоа, најдобро е воопшто да не се додава масло, а ако веќе сакате да го засилите вкусот, најдобар избор е ладно цеденото масло, но малку.
Како го добила името?
Некои научници претпоставуваат дека Шопите биле потомци на едно од осумте племиња Печенег, кои царот Константин Седми Порфирогенит ги нарекувал Тсопони. Тие биле населени помеѓу Кратово и Софија, како што наведува Трајан Стојановиќ, во книгата „Балкански светови“. Феликс Каниќ во својот патепис „Србија“ забележал дека „Шоповите живеат на територијата на балканскиот превој Гинци јужно од Софија“.
Шопски семејства има и во тимочкиот слив, во околината на Заечар. Тие во тој крај се нарекуваат и Тетевенци по градот Тетевен во Бугарија од каде што се раселиле во текот на 18 век. Јован Цвијиќ утврдил дека ова иселување го предизвикале зулумите на турските арамиски чети во кои имало и Арбанаси.
Јован Цвијиќ наведува дека „Шопите помеѓу Враце и Видина бегале во Стара планина, а некои го поминале Дунав и се иселиле во Влашка, Бесарабија и Банат“. Доаѓајќи во нашите краеви се мешаат со Власите, Србите и Цинцарите и едни на други си го пренесуваат својот јазик, култура па и начин на исхрана. Се занимавале со сточарство и во своите бачила, каде престојувале во текот на летото терајќи ги овците на паша, подготвувале квалитетно сирење (не го ваделе кајмакот).
