Она што до пред некое време изгледаше невозможно, поради пандемијата стана возможно. Населението ги напушта скапите и загадени градови и ги открива убавините на животот на село, пишува Al Jazeera.
Ако веќе треба да се работи преку интернет, зошто да се седи во центарот на Париз каде што изнајмување на гарсониера чини многу повеќе од изнајмување куќа со голем двор и овоштарник на чист воздух во централна Франција?
Парискиот весник Le Monde објавил живописна репортажа под наслов: „Дури и со скромна плата тука може да направите нешто: Освета на селските продавници во Севени и Аубрак (централна Франција)“.
Репортерот патувал со камион на компанијата „Magne“, кој по снег и мраз носи продукти за селската продавница во Сен Кроа Вале Франсез, каде што живеат 272 жители.
„Што барате во таа недојдија?“
„… Еве нè стигнавме. Ѕидовите на продавницата се бели, над полиците со кашкавал цитат на Волтер: Одлучив да бидам среќен бидејќи тоа е добро за здравјето…“
Сопствениците Мариса и Давид ја купиле селската продавница пред пет години. Мариса работела во супермаркет, а Давид држел ресторан. Двајцата биле разведени и сакале да почнат нов живот. Купиле мала селска продавница иако многумина им советувале да основаат старт-ап – интернет фирма. Мариса вели дека нејзиното семејство зачудено прашувало: Што барате во таа недојдија?
Пјер Бонефој, сопственик на транспортната компанија „Magne“ вели дека ниту една банка пред 10 години не би дала поддршка за бизнис-план како неговиот – да снабдува со прехранбени производи стотици мали продавници во руралните средини во Франција.
„Не попуштавме и покрај тешкотиите и продолживме да носиме стока таму каде што никој веќе не сакаше да оди“, вели Пјер.
Денес, семејното претпријатие „Magne“ испорачува продукти за 450 мали продавници, а вредноста на неговиот бизнис се зголемила од 16 на 23 милиони евра. Работата напредува и во селата кои до пред извесно време биле заборавени.
Уште пред една година, кога почна епидемијата и првите мерки на „локдаун“, во Плантиерс почнале да стигнуваат автомобили од сите страни, со багаж на покривите, „како да се бегалци“. Летото било неверојатно – кампот и хотелите преполни како никогаш досега, посетителите воодушевени.
„Ве видовме на телевизија – каков воздух, какви реки – и нема вирус“, зборувале.
Сè повеќе луѓе купуваат земјиште и куќи. Една медицинска сестра од Монтпелие, еден воспитувач во пензија од градот Валанс, еден хемичар со сопругата кој првпат бил платен не со пари туку со кокошки и зеленчук. Една „девојка од градот“ била зависна од Фејсбук и од социјалните мрежи и сега се ослободила од тоа.
Велат дека ова е неспоредливо со хипиците од 70-тите години од минатиот век кои го напуштиле системот.
„Нашиот случај е обратен, системот нè напушти нас“, објаснуваат соговорниците на репортерот од весникот Le Monde.
