За Земјоделската 2025 година нема ништо ново што да се каже, а веќе да не сме го апсолвирале, критикувале или сугерирале со години.
Продолжува стихијното производство, пласманот се решава кога ќе стигне родот, здружувањето на земјоделците тапка во место, без чувство на заедништво, субвенции најчесо се трошат за основни потреби, а не за инвестиции и модернизација, странските позитивни земјоделски примери не допираат, менталитетот на земјоделецот тежок на промени и недоверлив и како да е малку ова, доцнат субвенциите, поддршката од државата за која веќе не зборуваме дали има развоен ефект, туку како единствено решение за опстанокот на некои земјоделски и сточарски гранки.
Да не е производството на зелка, пиперка и тутун како доходовни гранки од кои се задоволни земјоделците, другото е загрижувачки, обесхрабрувачки дури и за најголемите оптимисти како мене.
Кое е решението или што е она што треба да се направи во 2026 година и потоа.
Производителите да инвестираат во професионално земјоделство кое носи профит. Такви позитивни примери има кај нас.
Државата да исплаќа редовни субвенции и да продолжи со мерките кои даваа резултати последните години, особено во сточарското производство.
Земјоделците да чекаат да почнат преговорите со ЕУ и да се прилагодуваат на Заедничката земјоделска политика на Унијата во која има добри мерки, закони и пари. И да се надеваат на побрз влез во ЕУ.
Не велам повеќе да се здружуваат, оти тоа не допира до нив. Мора да се изнајде некој нов модел, специјално создаден за менталитетот на нашиот земјоделец со кој ќе се натераат заеднички да делуваат и нема да ги уценуваат откупувачите и трговците, ама и тие ќе произведуваат квалитет и согласно европските стандарди за безбедност на храна. Или државата да им изгради, ладилници, силоси и откупни центри и така да им се помогне со пласманот.
Банките и финансиските друштва да се ангажираат за полесен пристап до финансии за инвестиции и модернизација на земјоделското производство. Земјоделците имаат потреба од пари за нова механизација и нова технологија.
Државата повеќе да ги поддржи поголемите агрокомпании кои произведуваат по ЕУ стандарди, инвестираат и моментално го носат домашното производство на храна, извезуваат и обезбедуваат влез на девизи.
И да се надеваме дека брзо ќе продолжи ИПАРД 3 – најдобрата работа за инвестирање во земјоделството и руралниот развој.
Ленче Николовска
