Во нашите агроеколошки услови, бербата на повеќето овошни видови се одвива во текот на летните и есенските месеци. Иако бербата завршува, работите во овоштарникот продолжуваат. Есенскиот период е важен за подготовка на овошките за зимското мирување и за наредната вегетациска сезона.
Првиот чекор што треба да се преземе по бербата е отстранување на оштетените и заразените гранки, плодовите и другите растителни делови кои можат да претставуваат извор на инфекции и место за презимување на штетници. Бидејќи голем број причинители на болести и штетните инсекти, презимуваат во опаднатото лисје, раните и мумифицираните плодови и потребно е тие да се отстранат од овоштарникот и соодветно да се уништат. Заразените гранки треба да се отстранат до здраво ткиво, а алатот за режење да се дезинфицира, со цел да се спречи пренесување на болеста на здравите овошки.
Есенското внесување на органски и минерални ѓубрива е една од важните мерки за одржување на плодноста и структурата на почвата, а со тоа и за остварување на добар принос во наредната сезона. Хранливите материи придонесуваат и за подобра подготвеност на овошките за зимски услови, како и за нивниот понатамошен раст и квалитетот на плодовите. Пред примената на ѓубривата, се препорачува да се направи агрохемиска анализа на почвата, со цел да се утврди содржината на органска материја и достапните макроелементи.
Различните овошни видови имаат различни потреби од хранливи материи, па затоа количината и видот на ѓубривото треба да се определат според конкретните услови во насадот. Фосфорот и калиумот најчесто се внесуваат во есен, додека азотните ѓубрива се применуваат делумно во есен, а преостанатиот дел во пролет. Ѓубривата треба плитко да се внесат во почвата, при што треба да се внимава да не се оштети кореновиот систем. Оваа агротехничка мерка придонесува за подобрување на структурата и водно воздушниот режим на почвата.
Непосредно пред почетокот на зимското мирување, во доцна есен, се препорачува варосување на стеблата, со што се намалува влијанието на ниските температури и заштита од одредени штетни организми. Варосувањето треба да се врши по суво време и при температури над нулата.
Следната мерка е третман на овошките со средства на база на бакар и минерално масло, со цел да се намали инфективниот потенцијал на причинителите на болести, како и присуството на штетни инсекти. Третманот се спроведува откако ќе опаднат околу 50–70 % од листовите, по суво и мирно време со доволна количина вода за добро покривање на стеблата и гранките.
Есенскиот период е погоден и за садење нови овошки, бидејќи почвата сè уште ја задржува топлината и влагата, што овозможува развој на кореновиот систем пред појавата на мразевите. На тој начин, овошките во пролет влегуваат со подобро развиен коренов систем и поголема подготвеност за почеток на вегетацијата. Со навремено спроведување на сите неопходни агротехнички мерки во овоштарникот во текот на есента и зимата, се создаваат услови за добар и квалитетен род во наредната вегетациска сезона.
Извор: Агрометео
